Soms moet ik mezelf gewoon een schop onder mijn kont geven

Van de week werd ik wakker met een wat zwaar gevoel. Buiten was het mistig en grauw, gewoon ongezellig weer. Neerslachtigheid buiten en binnen.

Inmiddels weet ik dat het me helpt om dan juist de natuur te gaan opzoeken, maar toch kom ik juist dan een zelf opgeworpen drempel tegen. De smoesjesmachine schiet namelijk in volle gang. Maar mijn interne analist maakt daar tegenwoordig steeds sneller korte metten mee en geeft me die nodige schop onder mijn hol: “hup naar buiten jij!”.  Dus vlug in de kleren, thermoskannetje thee mee en gaan voordat ik me bedenk.  

En zoals zo vaak gebeurde er onderweg dan iets bijzonders. Want zodra ik onderweg ben wordt ik rustiger en ga ik het zien en horen. De prachtige vogelgeluiden, de druppels die van de bladeren vallen, de stilte van het landschap. En midden op de Kampina hoor ik ergens diep uit de mist de runderen loeien.

Anderhalf uur later ben ik weer helemaal opgeladen en klaar voor de dag. Het zware gevoel van die weg. Mijn wandeling naar buiten is eigenlijk een reis naar binnen. Door naar buiten te gaan, kom ik weer dichter bij mezelf. En precies dat is wat volgens mij in deze tijd extra belangrijk. Er gebeurt zoveel om ons heen. Alles lijkt fout te gaan, via allerlei kanalen komt onrust naar ons toe. Maar door naar binnen te gaan kun je ruimte maken voor innerlijke rust en vrede.

Ik wil hier niet de goeroe uithangen, zeer zeker niet, maar ik gun iedereen dit gevoel van rust en vrede met jezelf. Bij mij werkt wandelen. Voor jou misschien mediteren, muziek luisteren of totaal iets anders. Het maakt niet uit hoe je het doet, als je het jezelf maar gunt en die drempel overstapt om dat te doen.

Mij leverde het niet alleen een opgeladen gevoel op, maar ook een paar prachtige plaatjes die ik graag met je deel. Gewoon omdat het kan.

Zorg goed voor jezelf!